मूर्ती
कधी कानडा कधी वैरागी
तुझिया नावे दानूनी सारे
सहस्रकांचा निर्गुण त्यागी।
तुझिया प्रेमे अर्पियले मी
युगा युगांचे माझे मीपण
स्वैर खुशीने अर्घीयले मी
होते नव्हते माझे मन-धन।
तुझिया पाशी घेवून आली
ओढ़ मनाची दिशा दिशांतून
तुझिया चरणी विरून गेली
सुप्त वासना सुगंध होवून।
तुझीच मूर्ती बनवीत असता
कधी न दमलो अथवा थकलो
बनवूनी मूर्ती अमूर्ततेची
नंतर मजला शोधित बसलो।
-अमित श्री . खरे
No comments:
Post a Comment