Monday, 20 January 2014

सल्ला

सल्ला

तुम्ही कुणाला चांगलं सांगायला जा 
ते  तुमच्यावरच पलटतील 
तुम्ही समजवायला जा त्यांना 
ते घात घात करूँ ओरडतील 

तुम्ही मदत करा कुणाला 
ते तेवढ्याच वेळासाठी प्रेमात पडतील 
तुम्ही त्यांना प्रश्न विचारा 
ते मूर्तिमंत कृतघ्न दाखवातील 

तुम्ही कुणासाठी वेळ काढा 
ते हमखास उशीर करतील 
तुम्ही हे बोला चुकून त्यांना 
ते तुम्हाला हजार खोटी कारणं देतील 

कही शिकायाचेच असेल तुम्हाला 
तर दुसर्याचा विचार करायचा विसरा 
आणि दूरसे कोण हे ठरवण्याआधी 
आपले कोण हे नक्की ठरवा 

ह्या आपल्या लोकांसाठी तुम्ही काहीही करू नका 
ते तुमच्या बरोबरच राहतील 
कितीही भीषण काळोख असला 
तरी ते तुमच्या बरोबरच असतील 

ह्याच कारण एकच आहे 
तुमच्यातल अतूट प्रेम
ह्यांना जपा जीवापाड 
होईल सगळं कुशल क्षेम 

-अमित श्री  . खरे 

लीला


लीला 

मृत्यूची चाहूल 
जन्मा आधी लागे 
काय ही रे किमया 
जन्मदात्या!

कोमेजुन जाई कळी
उमलनया आधी 
काय ही रे रया 
विश्वकर्म्या !

वाहूनिया पाणी जाई 
थोड़े पिण्या आधी 
काय ही रे चेष्टा 
अन्नदात्या!

दुःख आधी येते 
सुखाच्या ही आड़ 
काय ही उपेक्षा 
प्रेमदात्या ! 

शेवट होवुनी 
मातीत मिळवसी 
काय ही रे लीला 
जगत्रात्या !

Amit khare.

बहर

बहर 

मी बहरात असता 
बहरे सारे रान 
करते मग मज बेफाम 
ही ओढ़ कुण्या जन्माची 

बहरात डुम्बुनी काया 
येतसे ग्रीष्म नांदाया 
कुठे रुसून बसते छाया 
ही अल्लड वेळ नृत्याची 

नाचुनी हिंडती मोर 
करी गगनभेदी हिंडोर 
चातका लावी ही घोर 
जशी आस अशी वृष्टीची 

वृष्टीत कधी भिजताना 
भेभान होतसे राधा 
पाहुनी गर्द निळाई 
बहरात हरावुनी जाइ 

-अमित श्री  . खरे 

Saturday, 4 January 2014

ह्याचं उत्तर तुम्हीच शोधा।

ह्याचं उत्तर तुम्हीच शोधा। 



खरतर हे कोडं नाही 
न सुटणार 
किंवा नाही हां अवघड प्रश्न 
दोन पाच मार्कांचा। 
दिसायला हे कोडं असेल 
गूढ़ अर्थ लपलेलं 
किंवा आतापर्यंत 
कुणालाच न सुचलेलं 
प्रश्न ही असेल कदाचित 
अखंड उत्तर असलेला 
ज्याच उत्तर 
कुणाकडेच नाही असा।  
ह्याच्यात आहेत 
अनेक भावना 
अनेक वेदना 
अनेक सुखं 
अनेक दुःख 
अनेक नाती 
अनेक माणसं 
अनेक आशा 
अनेक निराशा।  
ह्यात आहेत 
अनेक अनुभव 
काही भले 
काही बुरे 
हयात आहेत 
अनेक इशारे 
काही खोटे 
काही खरे।  
हयात तुम्ही कधी 
आपणहून जात नाही 
हयात तुम्ही अडकता 
जन्मलया बरोबर 
ह्यातून सुटका 
एकदाच 
जेव्हा होतो 
देह नश्वर।  
ह्याला घाबरून 
जाउ नका 
हे तुम्हाला 
खाणार नाही 
ह्याला सुट्ट 
सोडू नाका 
हे परत 
येणार नाही।  
कोडं म्हणत असाल ह्याला 
तर सोडवायचा प्रयास करा 
प्रश्नच वाटला कढ़ी तुम्हाला 
उत्तराच्या मागे लागा।  
सुटेल किंवा सुटणार नाही 
उत्तर मिळेल किंवा मिळणार नाही 
शोधायचा प्रयत्न समजा केला 
जीवन नक्कीच कळून जाई।  

-अमित श्री  . खरे 

आनंद

आनंद


प्रत्येक अंधार एक नवीन दिवस घेवुन येतो,
तरिहि आपण रोज तेच तेच काम करतो.
सकाळि उट्तो,
ओफ़िसला जातो,
कामचे धिग मांड्तो,
आणि उशिरा घरि येतो.
घरि येवुन फ़्रेश होतो,
टि.व्हि बघत जेवण करतो,
रत्रि थोडि कोफ़ि पीतो,
आणि परत रत्रि झोपून जातो,
सकाळि लवकर उथण्यासाटि.
नेहमि प्रमाणे सकाळि लवकर उट्तो,
परत परत तेच तेच करतो,
वर्शानु वर्श,
शतकानु शतकं.
कधितरि मनात टरवतो,
कहि वेगळं करु,
त्या दिवशि खटाटोप करतो,
आणि दुसर्या दिवशि गप्प पडतो,
त्याच फ़ाइल बघत.
सर्व प्रयत्न करुन होतात,
दिवस अन दिवस व्यर्थ जातात,
युगं सरल्या सारखी वर्श सरतात,
तेच तेच सुर्य फ़िरत रहातात.
कधितरि अचानक 
रोज भेटणारा मित्र फ़ोन करतो,
संध्याकाळि कोफ़ि प्यायला
नक्यावरच्या टपरिवर बोलावतो,
आपण वेळेवर तिथे जातो
पण त्याला यायला उशीर होतो,
आपल्याला ओफ़िसचि सवय असते
मित्र घरिच बसुन असतो काम नसल्याने
गेलि अनेक दशकं.
त्याला काहि हजार मिळालेले असतात
एल.आय.सि.च्या पोलिसि मधुन,
त्यचिच हि पार्टि असते 
टपरिवरच्या कोफ़ितून.
त्याला मिळालेलि रक्कम
आपल्या पगारा एवधि असते,
आणि त्याला मिळालेल्या आनंदाचि रक्कम 
आपल्या सेविंग एवधि असते.
त्याचा आनंद बघुन आपण मात्र
खचित होतो,
कारण आजपर्यंत 
फ़क्त आपणच आपले जगत असतो
घरात सगळे असताना.
आपल्याला हि बाब कळते,
आपण त्यातुन पटकन शिकतो
आणि लगचच्याच पगाराचि घरच्यांनाहि 
पार्टि देतो त्या मित्रासकट,
त्याच नक्यावरच्या टपरिवर.

-अमित श्री  . खरे 

उम्मीद

उम्मीद   


जब ना हूँगा 
इस जहां मैं 
होगे मेरे 
लब्ज तो लेकिन 
जब जाऊँगा 
छोडके दुनिया 
ना रेह पावूं 
वहाँ पे तुम बिन।  
उन्ही लब्ज को 
पास ही रखना 
याद आने पर 
थोडा चखना 
फिर भी ना आवे 
चैन जो तुमको 
हमसे तब 
शिकवे ना रखना।  
लौट के आऊं 
तुमसे मिलने 
छोड़ी से ये 
राह भी तकना 
जब भी आऊं 
जहां भी आऊं 
मुझको आपने 
पासही रखना।
वादा मेरा 
फिर आने का 
उम्मीद हमेशा 
कायम रखना। 

-अमित श्री  . खरे 

अहम

अहम 



प्रत्येकजण आता इथे 
जगतो फ़क्त स्वत:साठी 
दुसर्याचा आता इथे 
विचारसुधा होत नाही। 

दुसर्यासाठी आश्रु सोडाच 
पण आनंदही होत नाही 
दुसर्याची साथ दूर राहिली 
मदतीला हातही येत नाही। 

केलेले वादे इथे 
हर मिनिटात तुटतात 
आणि शपथा तर इथे 
वजनावर विकतात।  

इथे आता कुणाला 
कुणाचीच गरज नाही 
गरजेला यन्त्रच सारी
माणूस तेव्हा दूरच राही।    

आता इथे माणूस असणं 
हेच आहे मोठं पाप 
कारण इथे संचारतो 
अहम चा विषारी साप. 

हाच साप जेव्हा ह्यांना 
राक्षस होवून खायील 
माणूसच तेव्हा ह्यांचा 
मदतीला येईल।  

-अमित श्री  . खरे